Margot van Boldrik 1907 - 2008

Trouw-krantenartikel over Margot van Boldrik
Auteur: Wouter Bax (artikel overgenomen uit dagblad Trouw van 7 mei 2008)




Margot van Boldrik 1907-2008

Dezer dagen werd Margot van Boldrik door de veteranen van de Tweede Wereldoorlog node gemist. Ze sloeg geen herdenking over. De burgemeester van Ubbergen was nog geen week geïnstalleerd, of er stond een stoere oude dame voor zijn deur met een doosje bonbons. Om hem welkom te heten en hem even bij te praten over de geschiedenis en de cultuur van zijn nieuwe stek. Margot van Boldrik, liefkozend de ’Roos van Ubbergen’ genoemd, hield haar streek hartstochtelijk hoog.
Ze had recht van spreken, deze dochter van de gemeentesecretaris van het nabij Nijmegen gelegen Ubbergen, nota bene geboren in het in Beek gevestigde gemeentehuis dat toen ook nog ambtswoning was. Ze was het zesde kind, de derde dochter, in een gezin van zeven. Een ’gegoede’ familie was het, met de bijbehorende manieren. Over geld praten was niet chique en alle meisjes gingen naar kostschool. De uitbreiding van het ambtenarenapparaat noopte het gezin tot verhuizen naar een woning vlakbij. In dit fantastische huis uit 1800, met witte stenen en groene luiken en een geweldige tuin, zou ze bijna 75 jaar wonen.
Margot van Boldrik – ’Tante Go’, voor haar familieleden – was leergierig en slim, en reikte dus naar het hoogst bereikbare voor een meisje in die jaren. Maar zo hoog was dat niet, wist ze. „Een dochter van een gemeentesecretaris kon slechts tussen enkele beroepen kiezen”, zou ze later wel eens vertellen, „echtgenote, verpleegkundige of onderwijzer”. Ze koos voor het laatste en ging naar de kweekschool, om op haar achttiende in het nabijgelegen Kekerdom voor het eerst voor de klas te staan. Haar nieuwsgierigheid bracht haar nog zo’n twintig onderwijsakten waarmee ze docente werd in het middelbaar onderwijs, eerst in Roermond, later in Nijmegen. Ze gaf eigenlijk álle vakken, maar haar grootste liefde waren de talen.
Die talen zouden namelijk haar toegangspas tot de wereld worden. De Tweede Wereldoorlog was voor haar vrij rustig verlopen. Maar toen de geallieerden de streek in 1944 met zware gevechten en tegen een zware levenstol hadden bevrijd, schreeuwde men om mensen die goed Engels met hen konden spreken. Zij was de aangewezen persoon, niet alleen om haar kennis van de taal, maar vooral om haar hartelijkheid. De Engelse, Amerikaanse en Canadese militairen liepen weg met deze vrouw, die bij het horen van de namen van de plaatsen waar ze vandaan kwamen vaak gelijk wist waar dat was en wat er was te zien.
Een ’nichtje’ van haar, zelf 82 jaar oud, spreekt van een ’moedergevoel’ dat de jonge geallieerde soldaten bij haar losmaakten. Margot van Boldrik zou zelf nooit een vaste relatie aangaan. Volgens sommigen was ze erg onzeker over haar lichaam; ze droeg altijd lange rokken omdat ze haar benen te dik vond en ze had niet de slanke handen van anderen in haar familie. Maar de keuze voor het niet-getrouwd zijn had een andere oorsprong: ze paste ervoor om alleen maar ’echtgenote’ te zijn.
„Ze had wel een tijdje een minnaar, onthulde ze eens. En ze heeft eens een huwelijksaanzoek gehad van een notaris in Beek. Een goede partij, zou je zeggen, maar zij vond het lot van haar eigen moeder en tantes een schrikbeeld. Dertig jaar zijn en zeven kinderen hebben en de vrouw van de notaris zijn? Geen denken aan. Ze wilde werken en zich ontplooien, als een vrouw van nu.”
Onder het alleen zijn leek ze niet gebukt te gaan. Een mondain nichtje dat een half jaar bij haar woonde om in Nijmegen te kunnen studeren, vertelt dat ze in die tijd een vriendje had en dat een groep Nijmeegse studenten haar eens een middernachtelijke aubade kwam brengen. „Van mijn studie kwam niets terecht, maar tante Go vond het allemaal prachtig, ze genoot met volle teugen. Ik vond geen spoor van jaloezie.”
Ze was een ’mater familias’ en ontpopte zich tot steun en toeverlaat van de veteranen. Ze zou na de bevrijding bijna nooit meer een herdenking overslaan en gaf de steeds ouder wordende veteranen onderdak, telkens als ze weer naar Nederland kwamen. De ontvangst moest perfect zijn. Toen ze eens besloot dat haar gasten bij het ontbijt allemaal een appeltje zouden krijgen, kocht ze er speciaal mesjes bij om die te schillen.
Het leverde haar veel waardering en een ereplaats tussen de veteranen op. Rondritten met oude militaire voertuigen gingen vaak speciaal langs haar huis, waar ze de soldaten met de vlag in de hand opwachtte. „In het begin namen we haar nog wel eens mee”, vertelt een veteraan, „tot ze te stijve benen had om nog in een jeep te kunnen. We zijn toen nog eens voorgereden met een Dodge Universal, een ruimere officierswagen, maar dat ging ook niet meer.” Ook hij herinnert zich dat bij Margot van Boldrik altijd alles mocht. „We hebben eens een heel Amerikaans kampement in haar tuin gezet.”
Tientallen keren reisde ze naar Engeland, Canada en de Verenigde Staten om ook daar veteranen te bezoeken en er herdenkingen bij te wonen. Van de H-compagnie bijvoorbeeld, het Amerikaanse legeronderdeel dat als eerste voet zette in Beek en zeer veel doden had te betreuren. Reizen deed ze graag, maar ze hield ook van het thuiskomen in het glooiende heuvellandschap rond Beek-Ubbergen. Ze bracht boeken voort over de streek in oorlogstijd, maar was ook het brein achter boeken als ’Beek in oude ansichten’ en ’Ubbergen hoog en laag. Van verleden naar heden’. Het leverde haar een zilveren onderscheiding van de gemeente op: de Roos van Ubbergen die in de streek haar koosnaam zou worden. Haar rijke archief wordt nu beheerd door de stichting Margot van Boldrik. Ze had een werkkamer, rechts van de voordeur met een bureau en een ronde tafel waarop het papier hoog stond opgetast. Niets had een vaste plek, ze was altijd alles kwijt. Ze at elke dag op een ander tijdstip en kende geen vaste menu’s. Margot van Boldrik koesterde dit gebrek aan orde. Het symboliseerde haar ontvankelijkheid voor verrassingen. Een telefoontje, een onverwachte bezoeker, en ze gooide haar programma om. Daarom bewaren tientallen leden van haar familie goede herinneringen aan de logeerpartijen in Beek, waar ze speelden in de tuin en kersen aten uit de boomgaard aan de overzijde van de straat. Een familielid kan zich niet herinneren hoe Margot van Boldrik zich kleedde, omdat, zo zegt ze, haar stralende lach altijd alle aandacht trok. Toen ze op haar tachtigste een gloednieuwe fiets kocht, keken sommigen haar meewarig aan, maar ze zou er tot op haar 92ste mee rondrijden. „Ik heb nu eenmaal geen auto”, zei ze. „En trouwens: láát me toch.”
Opvallend was dat ze voortdurend dingen weg gaf. „Liever bij leven dan bij de dood”, placht ze te zeggen. In haar streven om niemand tekort te doen kocht ze soms extra sieraden in bij antiquairs, omdat haar eigen voorraadje niet volstond.
Toch viel haar sociale karakter haar niet altijd gemakkelijk. Haar grootste offer bracht ze toen haar zus Nel, die op hoge leeftijd en als weduwe bij haar was komen wonen, haar heup brak en toe was aan een plaats in een verzorgingstehuis. „Nel naar het tehuis, dan ik ook”, zei ze, maar ze zag er als een berg tegenop om, zoals ze zei, ’tussen de oudjes’ te gaan zitten. Het was ook een van de weinige keren dat ze zich een kanttekening bij haar opofferingsgezindheid permitteerde: „Nu ben ik 92 en moet ik nog voor mijn zuster zorgen”.
Nel overleed twee jaar geleden, ruim honderd jaar oud. Op de honderdste verjaardag van Margot van Boldrik, afgelopen december, verzamelde bijna de hele familie zich in hotel ’t Spijker in Beek, waar ze iedereen als vanouds royaal onthaalde. Maar ze leed onder haar afhankelijkheid, voelde zich steeds vaker depressief, sprak nog nauwelijks en was haar eetlust verloren. Op een ochtend trof een verzorgster haar aan in bed, overleden in haar slaap. De Roos van Ubbergen werd ten grave gedragen tussen een haag van veteranen in uniform en begeleid door vier oude legerjeeps.
Margot van Boldrik werd op 22 december 1907 geboren in Beek, Gelderland. Ze overleed er op 13 april 2008.



home

Supplement, beeld- & boekwerken
antiquariaat / boekhandel

Van Randwijckweg 2
6573 EJ Beek Ubbergen
024 - 7950477
024 - 3240054 (privé)
email: supplement



home


De aanwinsten van deze week en voorafgaanden.

Catalogi


En overige specifieke aanbiedingen:

categorie boeken:
categorie Kunst: Buiten de boekenorde: En om een indruk te krijgen waar al die boeken 'rusten' moet u zeker een kijkje nemen in de voorraadkamer van Supplement. Met uw muis kunt u 'navigeren' door de bibliotheek.


Publicaties Margot van Boldrik

Ubbergen in oude ansichten

Ubbergen hoog tot laag

Van Natte Beek tot Hondsbeek

Het raadhuis te Ubbergen

In water en vuur



Nieuwe 'locale' publicatie:
Het vergeten monument - Das vergessene Denkmal / Herman Grote. - Ubbergen: Stichting Monument en Landschap Ubbergen - Heemkundevereniging De Duffelt, 2007. - 148 p., Ill.
ISBN/EAN 978-90-802746-31
Prijs: € 17,50


Zie ook onze catalogi

Land van levende rivieren: De Gelderse Poort / J. Bekhuis, G. Kurstjens et al. - 2003
Prijs: € 24,50

Een notabel domein: De geschiedenis van het Nederrijkswald / Klaas Bouwer. - Utrecht: Matrijs, 2003. ISBN 90-5345-229-X
Prijs: € 29,95

Het Hollandsch-Duitsch Gemaal: Een waterstaatkundig monument tussen Nijmegen Kleef / A.M.A.J. Driessen. - Utrecht: Matrijs, 1999. ISBN 90-5345-152-8
Prijs: € 15,00

Historische atlas van Ooijpolder & Duffelt / Jan van Eck. - Amsterdam: Sun, 2005.
Prijs: € 29,50

Gerard Mathot: Redemptorist en kunstenaar / Leo Ewals. - Voorburg: Kemper Conseil Publishing, 2003. ISBN 90-76542 04-X . NUR 641.
Prijs: € 25,00

Jan P.C. van Doorn: "Van mijn grafiek houd ik toch het meest' / Leo Ewals. - Leidschendam: Kemper Conseil Publishing, 2006.
Prijs: € 39,90

Littekens van Market Garden / Hans Fun. - Ubbergen: St. Monument en Landschap Ubbergen, 2005.
Prijs: € helaas uitverkocht!

Het vergeten monument - Das vergessene Denkmal / Herman Grote. - Ubbergen: Stichting Monument en Landschap Ubbergen - Heemkundekring De Duffelt, 2007. - 148 p., Ill.
ISBN/EAN 978-90-802746-3-1
Prijs: € 17,50

Tussen Waal en Gemaal: Geschiedenis van 't Meertje in Nijmegen / Frieke Hazendonk. - Nijmegen: Woonbootvereniging 't Meertje, 1999. ISBN 90-9013161-2
Prijs: € 10,00

Impressies van de Ooij / Bert de Turck. - Ubbergen: Eigen uitgave, 2005.
Prijs: € 29,50

Heerenheibel in de Heerlijkheid Beek: Rondom de Berg en Dalse Watertorenarresten / Leon Verstappen. - Ubbergen: Stichting tot behoud van monument en landschap in de gemeente Ubbergen. - Ubbergen: 2004.
Prijs: € 12,50

Het boek was beter / Stefan Verwey. - Amsterdam/Antwerpen: De Harmonie/Icarus, 1999. - 2e druk. ISBN 9080348147
Prijs: € 12,50

Titel zoekt boek / Stefan Verwey. - Amsterdam: De Harmonie, 2001. - 1e druk.
Prijs: € 12,50

Statistieke beschrijvingen van de steden en het platteland van Gelderland uit 1808, Kwartier van Arnhem (deel I), Kwartier van Zutphen (deel II), Kwartier van Nijmegen (deel III) / R. Wartena et al. (red.). - Arnhem: Vereniging 'Gelre', 1986, - (Werken, uitgegeven door Gelre no.37)
Prijs: € 25,00



De aanwinsten van deze week en voorafgaanden.

Catalogi


En overige specifieke aanbiedingen:

categorie boeken:
categorie Kunst: Buiten de boekenorde: En om een indruk te krijgen waar al die boeken 'rusten' moet u zeker een kijkje nemen in de voorraadkamer van Supplement. Met uw muis kunt u 'navigeren' door de bibliotheek.



Koopzondag

In principe valt de koopzondag op de laatste zondag in de maand. Voor de volgende koopzondag: zie de agenda.


home

© 2001 Supplement. design:
rob melssen